Doopsgezinde Gemeente Almere

The Iron Lady, of: het verlangen iemand te ZIJN

4th mei, 2012 - Posted by De Dominee - 0 reacties

 

The Iron Lady, Facebook en het verlangen iemand te ZIJN.

Ik kijk naar een film over Margareth Thatcher. The Iron Lady, een paar maanden geleden in de bioscoop. Margareth Thatcher (gespeeld door Meryl Streep) kijkt terug op haar politieke leven en zegt dan: ‘Het ging erom iets te DOEN, nu gaat het er vooral om iemand te ZIJN.’[1]

Het klinkt als een verzuchting.

 

En of het nu de visie is van Thatcher of van de filmmaker: ze heeft een punt. Het is belangrijk geworden bewust om te gaan met het beeld dat je van zelf verspreidt. Door profielsites als Facebook zijn mensen bezig foto’s, en de verhaaltjes (updates, anekdotes) te verzamelen door de dag heen en -min of meer doordacht- publiek te maken op hun ‘digitaal visitekaartje’.

En zo zijn er nog wel wat oorzaken denk ik, waarom mensen erg meer dan voorheen op gericht zijn zichzelf ‘goed voor de dag’  te willen brengen. Jezelf verkopen is belangrijk geworden in een tijd waarin relaties minder duurzaam zijn, op de arbeidsmarkt en zelfs de ‘relatiemarkt’. Er zijn verschillende oorzaken, maar het bezig zijn met je zelf(presentatie) is erg belangrijk geworden.

 

Ik vind de ontwikkeling begrijpelijk – en ook een beetje jammer. Om het met bijbelse beeldentaal te zeggen: er gaat soms meer energie zitten in het verfraaien van de boom dan in het daadwerkelijk vruchtdragen. De doopsgezinde waarden als soberheid, duurzaamheid en van ‘daden boven woorden’ roeren zich ergens in mijn geweten.

 

Toch gaat het ook in de bijbel  -heel eigentijds dus eigenlijk!- om ‘iemand te ZIJN’  om een soort van ‘zelfontwikkeling’.  Alleen is het denken over de manier waarop het zelf zich ontwikkelt nogal anders.

 

Zelfontwikkeling als Pinksterproces

In de brief aan de Romeinen schrijft Paulus uitgebreid over ‘het leven in de Geest’. Het gaat in het achtste hoofdstuk over de ‘barensweeën’ waarin de wereld en de mensen die haar bewonen zich bevinden.

 

Wij weten dat de hele schepping nog altijd als in barensweeën zucht en lijdt. Rom 8 vs 22.

 

Christelijk of niet: de wereld, de Schepping, zucht naar herschepping, vernieuwing, hervorming. Ieder verlangt naar ‘worden’ wie je bedoeld bent te zijn, naar de bestemming die je voor jezelf vermoedt, geloviger gezegd: ‘die je gegeven is’.

 

Paulus spreekt hier over de samenwerking tussen mensen en Gods Heilige Geest in het proces van ‘zelfvernieuwing’ (bijbels beter bekend met woorden als wedergeboorte of heiliging).

 

Die samenwerking tussen God en mensen is mysterieus, vandaar dat Paulus zich bedient van een metafoor, dat beeld van barensweeën. De vernieuwing binnen mensen, de hervorming richting het beeld dat God van ieder van ons had toen Hij ons schiep, dat is een soort barensproces, met zuchten en steunen, naar de ‘geboorte’ en blijdschap toe. En het baren, dat gaat vooral door de pijn en moeite heen bidden, puffend met de Geest die met ons mee ‘puft’.

 

Evenzo komt de Geest onze zwakheid te hulp. Want wij weten niet eens hoe wij behoren te bidden, maar de Geest zelf pleit voor ons met onuitsprekelijke verzuchtingen. (Rom 8 vs 26).

 

Mensen kunnen we worden, zoals God ons voor zich ziet. Mensen met een volwassen geloof, een stevig vertrouwen,  en met werkzame handen in die verschil maken. Mensen die ZIJN, én ‘iets doen in deze wereld’. Het beeld dat uit Romeinen 8 opkomt, is het beeld van Gods Geest als de vroedvrouw van wie wij zullen zijn. Als we God toestaan mee te puffen in onze ‘zelfontwikkeling’. Zo beschrijft Paulus ‘Pinksterproces’: de Geest die over, ja zelfs in mensen komt en van daaruit steeds aanzet maakt tot de vernieuwing van mensen – en van de wereld.

 

Romeinen 8 is zeker het bestuderen waard en wie weet binnenkort ook nog wel een preek of iets dergelijks.  Maar hoe dan ook: het is wel even iets anders dan even een nieuwe profiel foto op Facebook zetten….